Mutlu Anne

Amerika’da 1000 çalışan anneye bir anket yapmışlar (Bu anketler de hep Amerika’da olur zaten. Bize neden kimse gelip bişey sormaz ki ?), çalışan annelerin çoğunluğunun probleminin her an herkes için hazır ve nazır oldukları olduğu ortaya çıkmış. Herhalde çocuksuz, kocasız sakin bir hayatınızın olacağını düşünüyorsunuz. Doğru hayatınız sakin fakat bir o kadar da yalnız olurdu. Artık anne olduğunuza göre civcivli doyurucu bir hayatınız var demektir. Peki bu muhteşem hayatta dinginliği nasıl sağlayacağız, nasıl kendimize zaman ayıracağız?

1. Bırakın dağınık kalsın! Mükemmeliyetçiliği bırakın. Siz toparlayacaksınız, ortalık dağılacak, siz yine toparlayacaksınız, ortalık yine dağılacak. E siz dünyaya ortalık toparlamaya mı geldiniz yahu? Günde bir defa akşam toparlama neyinize yetmez.
2. O kadar dağınıklığı tek başınıza toparlayacak kadar eşşek değilsiniz herhalde. Delege edin. Yöneticilik yeteneğiniz de bu şekilde artacaktır. Mesela birden çok çocuğunuz varsa ‘Haydi bakalım kim daha önce toparlayacak’ yarışı yaptırın. Bizim ortalık toparlama şarkımız bile var (Tüm oyuncaklar kutuya, tüm oyuncaklar dolaba, lay lay lalalala oyuncaklar kutuya! Güfteyi kendiniz uyduruyorsunuz).
3. Akıllı ev ürünleri kullanın hatta az yiyip hizmetçi tutun. Zayıflarsınız bile!
4. Yemekleri bir defada yapıp dondurun. Elinizin altında hazır olsun. Pratik yemekler yapın. Beğenmeyen yemesin ya da anasının evine gitsin. O kadar. Kötü eş misiniz? Hayır sadece gerçekçisiniz.
5. Hayır demesini bilin. Ve hayır deyin. Herşeye değil tabii. Dengeyi sağlamak çok önemli.
6. Ufaklıkla konuşurken ‘Haydi içeriye gidelim mi’ demeyin. ‘Hemen içeriye giriyoruz’ deyin. Girmek istemiyorsa kucağınıza aldığınız gibi içeriye alın. ‘Neden içeriye girmem gerekiyor’ diye sorarsa ‘Ben öyle istiyorum’ gibi muhteşem bir yanıt verin. Kötü anne misiniz? Hayır, sadece etkinsiniz.
7. Misafiri sınırlandırın. Eşiniz çok mu seviyor misafiri? O zaman onu işe koşun, o kadar seviyorsa bulaşığa yardım etsin. Türkiye’de nasıl haftada bir gün pastalı börekli gün yapılıyorsa Hollanda’da birkaç arkadaşım haftada bir gün hep beraber aralarından birinin evini dip köşe temizliyorlar. Böyle misafire can kurban.
8. Karmaşanın içinde huzur bulmayı öğrenin. Asmalı konakta bir sahne vardı. Dört çocuk oyun oynarken birbirini yiyor, Sümbül hanım panikte. Kocası sakin sakin çalışıyor, bir taraftan kahvesini içiyor. Ben evden çalıştığım için kaosun içindeyken hep o adamı gözümün önüne getiririm. Kaos normal birşey esasında. Onu olduğu gibi kabul edin, sevin.
9. Kendinize zaman ayırmak için evin tertemiz olmasını, işlerin bitmiş olmasını beklemeyin. O zaman kendinize asla vakit ayıramazsınız.

Geçenlerde çok muhterem bir zatla tanıştım. Bir hastanede çalışıyormuş fakat kadrolu değilmiş. Tam zamanlı çalışıyormuş, gün içinde gizlice süt sağıyormuş. Kantindeki buzdolabında işbirlikçilerin yardımıyla biriktirdiği sütleri o yokken eşi içiriyormuş bebeğine.

Suçluluk duyuyordu. Kendine göre nedenleri vardı. Saçmaladığını anlatmaya çalıştım. Gereksiz bir hisse kapılmış bence. Ona dünyanın en iyi annesi olduğunu söyledim, inanmadı.

Geçenlerde Ajda Pekkan’ı gördüm televizyonda: ‘Bir çocuğum olsun isterdim. Ama o zaman Ajda Pekkan olur muydum bilmiyorum.’ Diyordu.

Bence olurdu.

Tabii ki çocuğunun birçok özel anını kaçırırdı. Bakıcıları bebeğin ilk dişini, ilk kelimelerini, ilk adımlarını yaşarlardı. Tıpkı gizlice süt sağan anne gibi o da kesinlikle suçluluk da duyardı.

Fakat eminim ki çocuğu onu asla daha az sevmezdi. Evde oturan annelerin çocukları annelerini çalışan annelerin çocuklarından daha az sevmiyorlar. Yaşları gelince annelerini kesinlikle anlıyorlar, hatta anneleriyle gurur duyuyorlar. Hayatın içinde yaşayan, çalışan bir anne zaman içinde, bilhassa ergenlik çağında çocuklarıyla daha rahat ilişki kurabiliyor. Kız çocuğuna model olabiliyor. Okumuşsa okul hayatında başarısına katkısı eğitimsiz bir anneye göre daha iyi oluyor. Kendi bütçesine sahip bir anne kocasına birşey sormadan çocuğuna rahat harcama yapabiliyor. Bozuk giden bir evliliği daha rahat bitirip çocuklarına sağlıklı bir ortam sağlayabiliyor.

Bunları nereden mi biliyorum? Ben de çalışan, hem de acaip fazla çalışan bir annenin çocuğuyum. Onunla gurur duyuyorum.

Ev dışında çalışan anneler, sakın suçluluk duymayın. Hatta bu kelimeyi sözlüğünüzden silin. Kendi pusulanız neyi gösteriyorsa onu yapmaya çalışın. Uykusuz geçen bir gecenin sabahında sürünerek yataktan kalkıp giyinmek, kendine çeki düzen verip işe gitmek zaten yeteri kadar zor. Kimsenin bunu sizin için daha zor hale getirmesine izin vermeyin.

Valla bilmiyorum. Şu bir gerçek ki günümüz corporate life olayı benim gibi bir anneye göre değildi. Size uyar mı bilemem.

Ben işimden hiç ayrılmayı düşünmüyordum hamileyken. Olaylar farklı gelişti ve ne yalan söyleyeyim evde oturmaktan (henüz) bir şikayetim yok.

Diğer yandan aynı departmanda çalışan başka bir arkadaşım daha hamileyken işinden ayrıldı. Bebeğini illa ki kendisi büyütmek istiyordu. Dördüncü ayda delirdi, işe geri döndü. Evde mutsuz olmuştu. Ev dışında çalışmak daha iyi bir anne olmasını sağlıyor.

Uzun lafın kısası bebek gelinceye kadar pek kesin kararlar vermeyin derim.

Maddi olarak çalışmanız gerekiyorsa, hatta eve bakıyorsanız tabii ki çalışmaya devam edeceksiniz. Fakat kendini gerçekleştirmeniz için de çalışmanız gerekebilir. Evde oturmak ağrınıza gidebilir, sıkılabilirsiniz.  Ne olursa olsun çalışmak isterseniz kesinlikle suçluluk duymayın.

En iyi arkadaşımın annesi onun çocuğunu illa ki kendisinin büyütmesini istiyor. Acaba kızına iyilik mi yapıyor? Bence hayır. Böyle bir kararda kadının tamamen özgür olması gerekli. Sırf annesi istiyor diye evde oturmamalı. Eğer içinden öyle geliyorsa çalışmalı. Fakat tabii bunu ona söyleyemiyorum.

Bebeğini kreşe ya da bakıcıya bırakan her annenin gögsüne bir ‘s’harfi kazılıdır. Malesef bu ‘süperanne’nin değil ‘suçluluk duyan anne’nin kısaltması.

Suçluluk duymayın, başkalarının duydurmasına izin vermeyin. Nasıl kendinizi iyi hissediyorsanız öyle yaşayın ki daha iyi bir anne olabilesiniz.